Styl w sztuce zwany kubizmem został stworzony przez Pabla Picassa i Georgesa Braque’a. Był on częścią większego ruchu zwanego modernizmem, który podkreślał nowe idee dotyczące sztuki i roli, jaką odgrywa ona w społeczeństwie.
Kubizm powstał około 1907 roku i trwał do 1914 roku. Artyści zaangażowani w ten ruch byli pod wpływem afrykańskich masek plemiennych, które zostały pokazane na wystawie „Les Primitifs du Futur” w Paryżu w 1907 roku.
Kubiści wykorzystali te afrykańskie maski plemienne do przedstawienia postaci ludzkiej, ale nie kopiowali dokładnie tych obrazów. Zamiast tego używali ich jako inspiracji do własnych prac, łącząc je z innymi przedmiotami, takimi jak instrumenty muzyczne, przedmioty gospodarstwa domowego i części maszyn, aby stworzyć nowe formy reprezentacji, które były abstrakcją od rzeczywistości, a nie jej imitacją.
Używali również prostokątów i sześcianów jako sposobu wyrażania przestrzeni na płótnie lub papierze, dzieląc obiekty na płaskie płaszczyzny, które przecinały się pod różnymi kątami. Pozwalało to na tworzenie wielu perspektyw w obrębie jednego obrazu lub dzieła sztuki, tak aby można je było oglądać pod różnymi kątami jednocześnie (technika znana jako „perspektywa wielokrotna”). To podejście zapewniło alternatywny sposób patrzenia na rzeczy w porównaniu z tradycyjnym rysunkiem perspektywicznym, który zdominował zachodnie malarstwo od czasu jego wynalezienia przez Filippo Brunelleschiego we Włoszech podczas XIV w. Kubistyczne podejście do sztuki nie ograniczało się do malarstwa, ale obejmowało również rzeźbę i inne media, takie jak kolaż, ceramikę i grafikę.
