Każdy posiada w swoim domu wiele przedmiotów wykonanych ze szkła, jednak mało kto tak naprawdę wie, w jaki sposób powstał ten materiał. Po uważnym przyjrzeniu się garści piasku można zauważyć, że niektóre fragmenty są przeźroczyste i bardzo twarde. Te drobinki piasku to kwarc, bardzo wytrzymały minerał, który jest głównym składnikiem szkła. Materiał wytwarzany jest bowiem z piasku kwarcowego, o dużej zawartości tego minerału.
Szkło jest bardzo delikatnym materiałem, mało wykonanych z niego przedmiotów wytrzymuje próbę czasu. Także ciężko jednoznacznie stwierdzić, kiedy zostało ono wynalezione. Najstarsze elementy szklane, w postaci wisiorków i paciorków, znaleziono w trakcie wykopalisk w Egipcie. Były one częścią przedmiotów, jakie starożytni Egipcjanie zostawiali w grobach zmarłych. Naukowcy domniemają, że to właśnie w dolinie Nilu po raz pierwszy opanowano technikę wydmuchiwania szkła, a także barwienia go na kolor czerwony, z pomocą miedzi. Jednak dopiero Rzymianie wynaleźli technikę umożliwiającą wytworzenie przeźroczystych, szklanych przedmiotów.
Na początku piasek kwarcowy należy wymieszać z pozostałymi składnikami (np. barwiącymi, jak miedź) i umieścić w piecu, mającym temperaturę 1000 stopni Celsjusza. Kiedy cały materiał jest już roztopiony, jego konsystencja jest zbliżona do miodu. Z pomocą długiej rurki (piszczel), wyjmuje się z pieca fragment ciekłego piasku, a następnie dmucha w drugi koniec piszczela, tworząc bańkę. Używając dodatkowych narzędzi można jej nadać podłużny kształt, wyprofilować wypukłości, zwiększyć lub zmniejszyć grubość bańki. Otrzymany przedmiot będzie biały, jeśli uprzednio do piasku nie dodano barwników. Wyprofilowane przedmioty umieszcza się na czas stygnięcia do odprężarki, dzięki czemu są dodatkowo hartowane.
