Obecnie w szeroko rozumianym przemyśle powszechnie wykonuje się tzw. badania nieniszczące NDT. W tej kategorii mieszczą się różne metody powierzchniowe oraz objętościowe, których celem jest wykrycie, a następnie poddanie fachowej ocenie nieciągłości materiałowych o charakterze technologicznym i eksploatacyjnym (występujących w jakimś obiekcie budowlanym, ewentualnie przedmiocie). Najczęściej weryfikuje się w ten sposób konstrukcje ze stali, miedzi i aluminium. Aby móc przeprowadzać omawiane badania, należy koniecznie posiadać odpowiedni certyfikat.
Badania nieniszczące pozwalają skutecznie zdiagnozować występowanie w wybranym materiale wad w postaci pęknięć, wtrąceń niemetalicznych, zawalcowań, wżerów korozyjnych, pęcherzy, żużli, rozerwań, a także przyklejeń wychodzących na powierzchnię. Najpopularniejsze i jednocześnie najprostsze są badania wizualne polegające na ocenie danego obiektu za pomocą narządu wzroku albo specjalnego urządzenia optycznego. Mogą je wykonywać wyłącznie osoby legitymujące się certyfikatem VT2 lub VT1. Znacznie bardziej zaawansowana jest natomiast metoda magnetyczno-proszkowa, opierająca się na wykorzystaniu defektoskopu, suchego proszku i światła fluorescencyjnego. W tym przypadku od specjalisty wymagany jest certyfikat MT1 albo MT2. Za najbardziej skuteczną uznawana jest z kolei metoda penetracyjna, stanowiąca bardzo często uzupełnienie pozostałych badań. Tutaj nie obejdzie się z pewnością bez certyfikatów PT1 i PT2. Oto dokumenty niezbędne przy pozostałych istotnych badaniach:
– radiograficzne – RT1, RT2 (pierwszego i drugiego stopnia),
– ultradźwiękowe – UT1, UT2, TOFD-START, PHASED ARRAY.
